سورهء اخلاص
4 آيهء مكّى دارد .
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
[ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ( 1 ) اللَّهُ الصَّمَدُ ( 2 ) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ( 3 ) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ( 4 )
[ ترجمه ]
بگو : اوست خداى يكتا . ( 1 )
خدايى كه در حاجت به او رو كنند . ( 2 )
نه زاده است و نه زاده شده . ( 3 )
و نه هيچكس همتاى اوست . ( 4 )
اعراب
ضمير « هو » به آفريدگار جهان هستى برمىگردد . گويى كسى مىپرسد : آفريدگار جهان كيست ؟ پس پاسخ دادهاند كه او خداست . « هو » مبتداى اول و « اللّه » مبتداى دوم و « أحد » خبر آن و جمله خبر مبتداى اول است . در اينجا پرسشى مطرح مىشود كه نياز به پاسخ دارد و آن اينكه چرا خداوند فرموده است : « يلد » بدون واو و « يولد » ، با واو ، با اينكه هركدام از اين دو مضارع مجزوم است ؟ ابن خالويه ، ( م 370 ه ) در كتاب اعراب ثلاثين سوره پاسخ داده است : « لم يلد » در اصل ، « يولد » بوده و چون واو ميان