سورهء تبّت
5 آيهء مكّى دارد .
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
[ سوره المسد ( 111 ) : آيات 1 تا 5 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ ( 1 ) ما أَغْنى عَنْهُ مالُهُ وَ ما كَسَبَ ( 2 ) سَيَصْلى ناراً ذاتَ لَهَبٍ ( 3 ) وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ( 4 )
فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ ( 5 )
[ ترجمه ]
دستهاى ابو لهب بريده باد و هلاك بر او باد . ( 1 )
دارايى او و آنچه به دست آورده بود به حالش سود نكرد . ( 2 )
زودا كه به آتشى شعلهور درافتد . ( 3 )
و زنش هيزمكش است . ( 4 )
و بر گردن ريسمانى از ليف خرما دارد . ( 5 )
اعراب
« تبّت » فعل ماضى و « يدا » فاعل آن است . « تبّ » نيز فعل ماضى مىباشد . « ما أغنى » « ما » نافيه و همانند آن است « ما كسب » . « ذات لهب » صفت براى « نار » . « امرأته » مبتدا و « حمّالة » خبرش مىباشد . « فى جيدها » خبر مقدّم و « حبل » مبتداى مؤخّر . « من مسد » متعلّق به محذوف و صفت براى « حبل » است .