بنابراين ، اگر آنان كاروانهاى قريش را مورد تعرّض قرار مىدادند ، قريش در هنگام حج از آنان قصاص مىكردند .
راويان مىگويند : در يكى از سالها محمّد صلّى اللّه عليه و إله با عمويش ابو طالب بهمنظور تجارت به شام رفت و در اين هنگام ، وى دوازده ساله بود . عموى او هنوز به مشارف شام نرسيده ، با شتاب به سوى مكّه برگشت ، زيرا [ در اين سفر ] يكى از راهبان مسيحى به او سفارش كرد كه محمّد صلّى اللّه عليه و إله را در مكّه از نيرنگ يهود و نصارا نگهدارى كند . نيز راويان گفتهاند : محمّد صلّى اللّه عليه و إله با عمويش زبير در سفر زمستانى به يمن رفت و اين در حالى بود كه عمر شريف او از بيست سال فراتر رفته بود و اين سفر ، پيش از رفتن او با ثروت خديجه به شام ، به وقوع پيوست .
فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ .
ضمير به قريش برمىگردد . خداوند به آنان فرمان مىدهد كه بتها را رها كنند و به پرستش خداى يگانه بپردازند .
الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ .
خداى سبحان به وسيلهء اين آيه به سركردگان قريش كه جز خدا به پرستش بتان مىپرداختند و پيامبرش محمّد صلّى اللّه عليه و إله را تكذيب مىكردند ، يادآورى مىكند كه چگونه در حادثهء فيل ، آنان را از ابرهه و سپاهيانش رهايى بخشيد و اگر بخشش او نمىبود ، آنان همچون كاه پسمانده در آخور مىشدند ، نه اصحاب فيل .
نيز به آنان يادآورى مىكند كه چگونه به سبب دو سفر ، روزى آنها را تأمين كرده و به ايشان نعمت داده است و اگر اين دو سفر انجام نمىشد ، آنها از گرسنگى به هلاكت مىرسيدند ، چون آنان در درّهاى سكونت داشتند كه كشت و زراعت در آن نمىشد و بالاتر از همهء اينها ، خدا جان و مال قريش را در حضر و سفرشان در امن و آرامش قرار داد و اگر بخشش خداوند نمىبود ، دزدان در هر مكانى اموال آنان را مىربودند . آيا پس از اين همه نعمت ، آنان بتان را مىپرستند و به نعمتهاى خدا كفر مىورزند و به غير او چنگ مىزنند و پيامبر بزرگ او را تكذيب مىكنند ؟ حقّا كه انسان بسيار ستمكار و كفرانكننده است .