ميقاتا : وقت حسابرسى و كيفر .
المرصاد : جايگاه انتظار .
المآب : محل بازگشت .
أحقاب : جمع حقب به معناى مدّتى نامعلوم . برخى گفتهاند : هشتاد سال است .
الحميم : آب جوشان .
الغسّاق : خون و چرك .
وفاقا : از وافق گرفته شده است : همخوانى .
اعراب
« أفواجا » حال از فاعل « تأتون » است . « للطّاغين » متعلّق به مرصاد ، برخى گفتهاند :
« مآبا » بدل از مرصاد است . چنين برمىآيد كه « مآبا » خبر دوم براى كانت باشد .
« لابثين » حال از « للطاغين » « أحقابا » ظرف و عامل آن « لابثين » است . « جزاء » منصوب است به عنوان مفعول مطلق : « جزيناهم جزاء » . « وفاقا » صفت براى « جزاء » مىباشد .
« كتابا » مفعول مطلق براى « أحصيناه » است ، زيرا « كتاب » به معناى كتابت است و « أحصينا » به معناى « كتبنا » مىباشد .
تفسير
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيقاتاً .
مراد از « يوم الفصل » روز قيامت است چرا كه در اين روز ، حق از باطل جدا مىشود . روز قيامت وقت مشخصى دارد ، ليكن جز خداوند كسى آن را نمىداند . در اين وقت ، جهان نابود مىشود و مردمان چه زنده و چه مرده به جهانى ديگر منتقل مىشوند كه در هيچ چيزى با دنياى ما همانندى ندارد ، جهانى كه در آن ، نه بيهوده كارى است ، نه نابودى ، نه كار ، نه ادّعا و هيچچيزى نيست ، مگر بهشت براى نيكوكار و جهنّم براى گناهكار . از دلايل وجود قيامت ، اين سخن