نَكِيرِ .
« نكير » در اصل ، نكيرى بوده است و مراد از نكير خداوند ، عذاب اوست .
معناى آيه چنين مىباشد : شما داستان كسانى را كه خداوند آنها را براثر گناهانشان مجازات كرده شنيدهايد و متوجه شدهايد كه چگونه بر آنان عذاب فروفرستاد . آيا از اين نمىترسيد كه شما هم دچار سرنوشت آنان شويد ؟ نظير اين سخن خداوند در چندين آيه بيان شد از جمله در آيه 69 از سوره توبه و آيه 45 از سوره سبأ .
أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صافَّاتٍ وَ يَقْبِضْنَ ما يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمنُ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ .
اين آيه از كافران دعوت مىكند كه دربارهء آفرينش و قدرت خدا بينديشند .
يكى از نشانههاى اين قدرت الهى آفرينش پرنده و پرواز آن در آسمان است ، زيرا چه كسى آن را به شكلى آفريده كه قادر به پرواز باشد و او را بهگونهاى راهنمايى كرده كه در بيشتر اوقات دوبالش را بگشايد و هر از چندگاهى آنها را بههم بياورد چنانكه شناگر مىكند ؟ آيا تصادف و طبيعت كور چنين مىكند و يا قانون بقاى اصلح ؟ « هيچ جنبندهاى در روى زمين نيست و هيچ پرندهاى با بالهاى خود در هوا نمىپرد ، مگر آنكه چون شما امتهايى هستند » « 1 » اين پرنده احساس مىكند ، چنانكه شما احساس مىكنيد و برطبق قوانين طبيعت حركت مىكند ، چنانكه شما حركت مىكنيد ؛ زيرا پرنده با دوبالش پرواز مىكند و انسان با دوپايش راه مىرود و با ماشين در زمين ، و با هواپيما در فضا و با كشتى در آب گردش مىكند و هركدام از اين عوامل و امثال آن ساخت خداوند است كه آنها را براى رسيدن به هدفها و مقصدها ايجاد كرده است .
نظير اين آيه در آيه 79 از سوره نحل ، در جلد چهارم بيان شد .
هامش
( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 38 .