ماندن او را در خانهء شوهرى كه در آن طلاق داده شده ، تا پايان مدّت عدّهء وى نيز واجب مىداند و بر اين زن حرام است كه از اين خانه بيرون رود ، چنانكه بيرون كردن او از اين خانه [ توسط شوهر ] نيز حرام مىباشد ؛ زيرا خداوند فرموده است : « آنها را بيرون نكنيد . . . و آنها نبايد بيرون بروند » .
إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ
مگر اينكه آنان شرعا كار زشتى انجام دهند . علما وحدتنظر دارند كه زنا ، كار زشت است و موجب بيرون راندن او از خانه مىشود ، امّا دربارهء ديگر كارها اختلاف دارند . به اعتقاد ما ، مراد از فاحشه ، دراينجا تنها زنا است ؛ زيرا واژهء « فاحشه » وقتى به زنان نسبت داده مىشود ، مردم از آن زنا را مىفهمند .
وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ .
« تلك » به شرايط طلاق و احكام عدّه اشاره دارد و اينها احكام خدا و حدود آن هستند كه خداوند آنها را در كتاب خويش و با زبان پيامبرش بيان كرده است
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ،
چون زيرپا گذاردن حدود خدا ، انسان را در معرض خشم و عذاب خدا قرار مىدهد .
در آيهء ديگر آمده است : « هركه از خدا و رسولش فرمان نبرد و از احكام او تجاوز كند ، او را در آتش داخل كند و همواره درآنجا خواهد بود و براى اوست عذابى خواركننده » . « 1 »
لا تدرى لعل الله يحدث بعد ذلك أمر ، اى طلاقدهنده ، تو نمىدانى كه خداوند ميان دو قلب پس از آنكه از يكديگر نفرت دارند ، الفت و دوستى ايجاد مىكند و آبها به جوى خود برمىگردد ، اين آيه اشاره مىكند كه دلها ، حالتها و ساعتهايى دارد و انسان نبايد بگويد : من فردا فلان كار را انجام مىدهم ، مگر اينكه خدا بخواهد و از اينجا امام على عليه السّلام فرموده است : « من با برهمخوردن تصميمها خدا را شناختم » ، يعنى اين فسخ و برهمخوردن تصميمها نشان مىدهد كه بالاتر از انديشهء انسان ، انديشهاى وجود دارد كه نيرومندتر و بزرگتر است .
4 .
فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ .
هرگاه عدّه به پايان
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 14 .