ياد كرده است .
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ
مراد از « إقراض » دراينجا انفاق است ؛ زيرا خدا از تمامى جهانيان بىنياز است . در نهج البلاغه آمده است : « از راه ذلّت و خوارى از شما يارى نخواسته و براثر كمى مال و نيازمندى از شما وام درخواست نكرده است . از شما در حالى يارى خواسته كه لشكرهاى آسمانها و زمين در اختيار او هستند و او غالب و داناست و از شما درخواست وام كرده ، درحالىكه خزينههاى آسمان و زمين از آن اوست و او بىنياز و ستوده است .
نظير اين آيه با تفسيرش در جلد اول ، در آيهء 245 از سورهء بقره ، به تفصيل بيان شد .