نيكوكار همراه مىكند . سختىها و رنجهايى هستند و نعمتها و بهشتى وجود دارند .
اين سخن خدا :
« غَيْرَ بَعِيدٍ » ،
تأكيد است براى واژهء
« أُزْلِفَتِ » ؛
زيرا اين واژه بهمعناى « اقتربت » است ؛ يعنى نزديك شد . مقصود از نزديكبودن بهشت به پرهيزكاران آن است كه آنان براى بهشت هستند و بهشت براى آنان است .
هذا ما تُوعَدُونَ .
اى پرهيزكاران ، شما برطبق وعدهء خداوند عمل كرديد و خدا هم وعدهاش را عملى مىكند . اينك گواراى شما باد اين بهشتى كه توصيف آن امكانپذير نيست و در انديشه نمىگنجد .
لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ * مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ .
اين چهار ويژگى ، نشانههاى پرهيزكاران است . از جمله نشانههاى آنان اين است كه آنان توبه مىكنند و براثر بيم داشتن از خدا از معصيت دورى مىگزينند و به اميد پاداش خداوند ، از او فرمان مىبرند و ايمان و اخلاص آنان با حضور مردم و غياب ايشان در يك درجه است ، دقيقا بر خلاف رياكار كه هرگاه تنها باشد ، تنبل است و هرگاه دربرابر مردم باشد ، بر فعاليّت خود مىافزايد . اين پرهيزكار ، خداوند را با دلى توبهكار و پاك ديدار مىكند . امام على عليه السّلام انسان پرهيزكار را كه با دلى پاك خدا را ديدار مىكند ، چنين توصيف مىكند : « راهنماى خود را پيروى مىكند و از گمراهكننده دورى مىجويد . با توجّهكردن به رهنمون هدايتگر و پيروى از فرمان او ، راه سلامت را درمىيابد و پيش از آنكه درهاى آن بسته و وسايل آن قطع شود ، به منزلگاه هدايت و سعادت مىشتابد » .
ادْخُلُوها بِسَلامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ * لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ .
اى پرهيزكاران ! شما در بهشتى هستيد كه : « نه نعمتهايش زوال مىپذيرد و نه ساكن بهشت از آن بيرون مىرود و نه كسىكه در آن جاويد باشد پير مىشود و نه حقير مىگردد » . شما هميشه از بيشتر از آنچه مىخواهيد و پيشنهاد مىكنيد ، برخورداريد .
وانگهى ، اين اختلاف شگفتآور ميان بهشت و جهنم ، نشانهء فاصلهء زياد و تفاوت چشمگير ميان مقامهاى پرهيزكاران و گناهكاران است و اينكه تفاوت ميان منزلتهاى آنان در پيشگاه خدا بهطور كامل بسان تفاوت ميان بهشت و دوزخ است .