من هستم كه در دنيا چنينوچنان كردم ، امّا قيامتى كه مؤمنان مرا پس از مرگ از آن مىترسانند ، توهّمى بيش نيست و برفرض اينكه واقعيّت داشته باشد ، من در آخرت ، از روزى و مقام بهترى برخوردار خواهم بود ؛ چون من سزاوار هرنيكى هستم . اگر براى اين نادان گناهى ، جز همين خودپسندى نمىبود ، او را بس بود . اين معنا به صورتى گستردهتر ، در آيات 32 - 44 از سورهء كهف بيان شد .
فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِما عَمِلُوا وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ .
انسان هيچ گناهى را در اين دنيا مرتكب نمىشود ، مگر اينكه در روز قيامت متوجّه مىشود كه خدا آن را مىداند و دربارهء اين گناه از وى مىپرسد و به اندازهء استحقاقش او را مجازات مىكند .
بنابراين ، اگر گناه او از نوع گناهان بزرگ باشد ؛ چونان كفر ، شرك و ستم ، خدا صاحب آن را عذاب بزرگ مىچشاند و اگر كوچكتر باشد ، عذاب سبكترى خواهد داشت .
البتّه ، به رغم اينكه مىدانيم ، هربلايى جز آتش ، عافيت است .