كه بسيار سرد بود و در روزهاى شوم به سراغ آنها آمد و زبونشان كرد . آنگاه اين عذاب در آخرت با عذابى تكميل مىشود كه سختتر و خواركنندهتر از عذاب دنياست .
وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ .
اين آيه به خوبى نشان مىدهد كه انسان مختار است ، نه مجبور . چه مىگويد : خدا ، ثمود را به راه رستگارى راهنمايى كرد و به آنان فرمان داد كه همين راه در پيش گيرند و از گناه برحذرشان داشت و راه هلاكت را هم به آنها نشان داد و ايشان را از آن نهى كرد و نسبت به پايانهء بد اين راه در صورتى كه از آن بروند ، هشدار داد ، ليكن آنان راه خلاف را بر راه رستگارى برترى دادند و كيفرشان هم تباهى و زيان بود .
وَ نَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ .
خدا مؤمنان را رهايى بخشيد ؛ زيرا آنان راه رستگارى را در پيش گرفتند . دربارهء عاد ، در جلد چهارم ، آيهء 5 به بعد از سورهء هود ، و دربارهء ثمود ، در آيه 61 از همين سوره سخن گفته شد .