ملّاصدرا در كتاب اسفار مىگويد :
هركس كه كارى انجام دهد و يا سخنى بگويد ، اثرش در جان و قلب او نمايان مىشود .
آنگاه مىافزايد :
اين اثر كه در قلب و روح حاصل مىشود ، به منزلهء نقش و نوشتهاى است كه در كتابها و تابلوها به وجود مىآيد و به اين دلها و روحهايى كه آثار كردارها و گفتارها در آنها هستند ، در اصطلاح شريعت ، نامههاى اعمال مىگويند .
وَ جِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ * وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ .
مراد از شهيدان در اينجا كسانى هستند كه در تبليغ رسالت پيامبران و سنّت ايشان به مردم ، از جانب آنان نيابت و نمايندگى دارند و معناى آيه چنين است : خداوند در روز قيامت ، انسانها را گرد مىآورد تا به حساب آنان رسيدگى كند و پيامبران را هم مىآورد . آنان عليه نمايندگان خود گواهى مىدهند كه از آنها پيمان گرفتهاند ، تا مردم را آموزش دهند و رسالت آنان را به ايشان برسانند . آنگاه اين نمايندگان مىآيند و ضدّ مردم شهادت مىدهند كه با بهترين روش ، به آنان رسانيده و به ايشان آموزش دادهاند . پس از آنكه با گواهى دادن پيامبران ، حجّت بر نمايندگان و با گواهى دادن نمايندگان ، حجّت بر مردم تمام مىشود ، خداوند با عدالت ، ميان همگان داورى مىكند : نه از پاداش فرمانبردار مىكاهد و نه به مجازات گناهكار مىافزايد . خداوند پيامبران و نمايندگان آنان را فقط به منظور اتمام حجّت و از ميان برداشتن هرگونه بهانهاى فرامىخواند ، و گرنه ، او نسبت به فرمانبردار و گناهكار ، از خود آنها و نيز از پيامبران و شاهدان داناتر است . به جلد اوّل ، تفسير آيهء 143 از سورهء بقره رجوع كنيد .
وَ سِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ زُمَراً حَتَّى إِذا جاؤُها فُتِحَتْ أَبْوابُها .
خداى سبحان در كتابش انواع عذاب گناهكاران را بيان كرده كه برخى از آنها عبارتند از : خوارى و زبونى ، نابينايى ، سياه بودن صورتها ، غلها ، زنجيرها ، جامهء گداخته ، خوراك زقوم و