كسانى كه ايمان آوردهاند و بر خدا توكّل مىكنند تسلّطى نيست . ( 99 )
تسلّط او تنها بر كسانى است كه دوستش مىدارند و به خدا شرك مىآورند . ( 100 )
واژگان
النفاد : فانى شدن ، عكس بقا .
اذا قرأت القران : « اذا اردت قراءة القرآن ، هرگاه خواستى قرآن بخوانى » نظير جمله :
« اذا اكلت فقل باسم اللّه ، يعنى هرگاه خواستى بخورى بگو : بسم اللّه » .
السلطان : مراد سلطه يافتن است .
يتولونه : از او فرمان مىبرند .
اعراب
« فتزلّ » منصوب به « أن » كه پس از فاء در تقدير است ؛ زيرا فعل در جواب نهى واقع شده است . و « تذوقوا » عطف است بر « فتزلّ » . « انّما » مركّب از دو كلمه است : يكى « انّ » كه اسم را نصب و خبر را رفع مىدهد و « ما » كه اسم موصول و اسم « انّ » مىباشد . « عند اللّه » صلهء موصول . « هو » ضمير فصل كه محلّى از اعراب ندارد . « خير » خبر « انّ » . « ما عندكم » مبتدا و « ينفد » خبر . ضمير « لنحيينّه » به « من عمل صالحا » برمىگردد ، بدين اعتبار كه لفظ « من » مفرد است و نيز ضمير « نجزينّهم » به « من » برمىگردد ، به اعتبار معنايش كه در اينجا جمع است .
تفسير
خداوند در آيهء 91 فرمود :
« وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها » .
در آيهء 92 فرمود :
« وَ لا تَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ » .
در آيهء 94 كه اينك درصدد تفسير آن هستيم مىفرمايد :
وَ لا تَتَّخِذُوا أَيْمانَكُمْ