عَمَّا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ » .
معناى آيه بدين ترتيب است كه خداوند انسان را پس از آنكه او خود ، از روى اختيار ، گمراهى را برمىگزيند ، گمراهش مىداند و نيز زمانى كه او راه هدايت را در پيش مىگيرد ، هدايت يافتهاش تلقى مىكند ، چنانكه هرگاه وى خودكشى كند ، او را مىميراند و هرگاه از انداختن خودش به هلاكت خوددارى كند ، نجاتش مىدهد . در جلد اوّل در تفسير آيهء 26 و آيهء 272 از سورهء بقره ، و همچنين در جلد دوم در آيهء 88 از سورهء نساء ، دربارهء هدايت و گمراهى سخن گفته شد .