الدّفء : آنچه با آن گرما حاصل مىشود و در اينجا مراد از آن ، پوست و پشم چهارپايان است كه براى تهيهء لباس و فرش به كار گرفته مىشود .
الجمال : زينت .
حين تريحون : در شامگاه ، چهارپايان را از چراگاهها به خوابگاههاشان برمىگردانيد .
حين تسرحون : در بامدادان ، چهارپايان را از آغلها به چراگاههاشان بيرون مىبريد .
الاثقال : كالاها .
بشق الانفس : كنايه از رنج و خستگى است .
قصد السبيل : راه راستى كه انسان را به حق برساند .
الجائر : كسى كه از حق روىگردان مىشود .
اعراب
« الانعام » مفعول براى فعل محذوف ؛ يعنى : « خلق الانعام خلقها لكم » . « لكم » متعلق به « خلقها » . « فيها دفء » مبتدا و خبر و جمله ، حال از « الانعام » . « حين » ظرف منصوب به « جمال » . « بالغيه » خبر « لم تكونوا » . « الخيل » مفعول براى فعل محذوف ؛ يعنى :
« خلق الخيل » . « لتركبوها » مضارع و منصوب به ان كه پس از لام در تقدير است . مصدر مجرور متعلق به « خلق » كه حذف شده است . « زينة » عطف است بر محلّ مصدر مجرور ؛ زيرا اين مصدر در معنا مفعول لاجله است و نيز رواست كه زينة مفعول مطلق براى فعل محذوف باشد ؛ يعنى : « و تتزيّنوا بها زينة » .
تفسير
وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَكُمْ فِيها دِفْءٌ وَ مَنافِعُ وَ مِنْها تَأْكُلُونَ .
قرآن در عصرى نازل شد كه زندگى كشاورزى و غيركشاورزى ، جز از راه حيوان سامان نمىيافت . خداوند انواع حيوان و فوايد آن را در چند آيه بدين منظور نامبرده است كه نعمتهاى خودش