بر بندگانش را يادآورى كند ، تا آنان در كردارها و گفتارهايشان از او بپرهيزند . از جملهء اين آيات ، آيهء 142 از سورهء انعام و مابعدش بود كه پيشتر در جلد سوم بيان شد .
خداوند در آيهاى كه اينك درصدد تفسير آن هستيم ، سه فايده براى چهارپايان بيان كرده است :
اوّل : حرارت و گرمى . مقصود آن است كه انسان با پوست ، پشم ، كرك و موى چهارپايان ، خود را از سرما نگه مىدارد .
دوم : فايدههاى ديگر . در آيه ، واژهء منافع ( فوايد ديگر ) بدون الف و لام آمده است [ و معناى عام را مىرساند ] و اين فايدهها را دربرمىگيرد : شير ، چربى و شخم زدن زمين .
سوم : جملهء :
« وَ مِنْها تَأْكُلُونَ » ،
افزون بر شير اين چهارپايان كه واژهء منافع بدان اشاره داشت خوردن گوشت آنها و بچههاى آنها را نيز دربرمىگيرد .
وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ .
مراد از جمال در اينجا ، زيبايى چهارپايان است كه هنگام راه رفتن در بامدادان و شامگاهان منظر زيبايى دارند ، بهويژه اگر چاق و فراوان باشند . معناى « حين تريحون » يعنى : در شامگاه كه چهارپايان را از چراگاه به آغل آنها برمىگردانيد . « حين تسرحون » ؛ يعنى بامدادان ، آنها را از آغل به سمت چراگاه مىبريد . اين سه جلوهگاه زيباى چهارپايان در بامدادان و شامگاهان ، شور و نشاط را در روانهاى صاحبان اين چهارپايان برمىانگيزد ، بهگونهاى كه هرتماشاگرى غبطهء آن را مىخورد .
وَ تَحْمِلُ أَثْقالَكُمْ إِلى بَلَدٍ لَمْ تَكُونُوا بالِغِيهِ إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ .
پس از آنكه خداوند يادآور شد كه خوراكىها و پوشيدنىها از فوايد چهارپايان است ، اينك مىفرمايد :
اين چهارپايان وسيلهء ارتباطات و حملونقل از يك شهر به شهرى ديگر نيز مىباشند و اگر آنها نمىبودند ، انسان گرفتار رنجها و سختىهاى فراوان مىشد .
إِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ .
يكى از موارد مهربانى و رحمت او اين است كه چهارپايان را به منظور