مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ »
؛ « 1 » يعن ى « كذلك انزلنا اليك وحيا ؛ همچنين وحى خود را به تو فروفرستاديم » . تو نمىدانستى كتاب و ايمان چيست ؟ .
اعراب
« سبحانه » منصوب است بنابر مصدريّت ( مفعول مطلق ) . « من امره » به معناى « بامره » . « ان انذروا » ، « أن » مفسره و به معناى « اي » . ضمير « انّه » براى شأن و اسم « انّ » و جملهء لا إله . . . خبر . مصدرى كه از « انّ » ، اسم و خبر آن ريخته مىشود مجرور است به باى محذوف . « فاتقون » در اصل « فاتقونى » بوده است .
تفسير
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ .
پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله مشركان را از عذابى دردناك ، بيم مىداد و مىترسانيد . آنان با تمسخر به او پاسخ مىدادند و از او مىخواستند كه آن عذاب زودتر فرارسد و به آن حضرت مىگفتند : « بر ما از آسمان بارانى از سنگ ببار يا عذاب دردآورى بر ما بفرست » . « 2 » از اينرو ، خداوند به آنان پاسخ داد كه عذاب خدا فرامىرسد و هرچيزى در حال فرارسيدن باشد نزديك است . خداوند در اينجا به جاى يأتى ( مضارع ) اتى ( ماضى ) آورده است ، تا نشان دهد كه عذاب يقينا بهوقوع مىپيوندد و هرچيزى كه وقوعش حتمى باشد ، حال ، گذشته و آينده برايش يكسان است و به زودى در فرداى قيامت به اين مشركان گفته خواهد شد : اين است آن چيزى كه شما براى آن شتاب مىكرديد . آنان هيچ پاسخى ندارند ، جز اينكه مىگويند : واى بر ما كه در غفلت و حتّى ستمگر بوديم .
يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا
هامش
( 1 ) . شورى ( 42 ) آيهء 52 .
( 2 ) . انفال ( 8 ) آيهء 32 .