اميدوارى است .
آنچه اين ادّعا را تأييد مىكند كه مراد از انسان ، كسى است كه ما گفتيم و نه هر انسانى ، اين آيه است كه خداوند بلافاصله مىفرمايد :
إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ ؛
آنان در برابر زيانى كه به ايشان رسيد ، صبر كردند و در سختى و راحتى كارهاى شايسته انجام دادند ؛ زيرا به خدا ايمان آورده بودند و پاداش و خشنودى او را آرزو داشتند و اين ، نشان صاحبان عقيده و اصول است ؛ زيرا هرگاه عقيده در دل جاى گيرد ، بسان روان در تن مىشود كه جز به وسيلهء مرگ از آن جدا نمىشود .