بشارت ده . ( 87 )
موسى گفت : اى پروردگار ما ! بر فرعون و مهتران قومش در اين جهان زينت و اموال دادهاى ، اى پروردگار ما ، تا ديگران را از طريق تو گمراه كنند . اى پروردگار ما ! اموالشان را تباه ساز و دلشان را سخت كن . ايمان نمىآورند تا آنگاه كه عذاب دردآور را بنگرند . ( 88 )
گفت : خواست شما اجابت شد ، ثابتقدم بايستيد و از طريقهء نادانان پيروى مكنيد . ( 89 )
واژگان
الذّرية : نسل .
الفتنة : آزمايش .
عال فى الارض : ستم مىكند در زمين .
تبوّء المكان : در آنجا اقامت گزيد .
القبلة : روبهرو ؛ و از اين قبيل است قبلهء نماز .
الطمس : از بين بردن .
اشدد : در اينجا از شدّت گرفته شده و متضادّ سستى و آسايش است .
اعراب
« على خوف » متعلق به محذوف و حال از « ذرّية » . ضمير « ملئهم » به قوم موسى برمىگردد ؛ زيرا قوم در عبارت آيه ، از « ذرّيه » به اين ضمير نزديكتر است و ضمير به نزديكتر برمىگردد . مصدر ريخته شده از « أن يفتنهم » بدل اشتمال از « فرعون » .
« يا قوم » در اصل يا قومى بوده و به سبب تخفيف ، يا حذف شده است . ان تبوّءا « ان » مفسّره است و اوحينا را تفسير مىكند . « تبوّءا » فعل امر ، به معناى : اجعلا ( قرار دهيد ) .
« لقومكما » لام در تركيب زايد ، و « قومكما » مفعول اوّل و « بيوتا » مفعول دوم است .
« مصر » غيرمنصرف است ، به سبب علم و مؤنث بودن و نيز جايز است كه منصرف