اهل مدينه نبايد از همراهى با پيامبر تخلّف كنند
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 120 تا 121 ]
ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلاً إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 ) وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 121 )
[ ترجمه ]
اهل مدينه و عربهاى باديهنشين اطراف آن را نرسد [ سزاوار نيست ] كه از همراهى با پيامبر خدا تخلّف ورزند و نبايد كه از او به خود پردازند ؛ زيرا هيچ تشنگى به آنها چيره نشود يا به رنج نيفتند ، يا به گرسنگى دچار نگردند ، يا قدمى كه كافران را خشمگين سازد برندارند ، يا به دشمن دستبردى نزنند ، مگر آنكه عمل صالحى برايشان نوشته شود كه خدا پاداش نيكوكاران را تباه نمىسازد . ( 120 )
و هيچ مالى ، چه اندك و چه بسيار خرج نكنند و از هيچ وادىاى نگذرند ، مگر آنكه به حسابشان نوشته شود ، تا خدا پاداششان دهد ، چون پاداش نيكوترين كارى كه مىكردهاند . ( 121 )
واژگان
النّصب : رنج و زحمت .