وفات عمويش ابو طالب نازل شد بهتر است ؛ زيرا ابو طالب در عام الحزن [ - سال اندوه ] ؛ يعنى سه سال پيش از هجرت از دنيا رفت ، در حالى كه اين دو آيه در مدينه ، سال نهم هجرى و دوازده سال پس از وفات ابو طالب نازل شد .
3 . اين دو آيه دربارهء ابو طالب نازل شدهاند ؛ زيرا پيامبر صلّى اللّه عليه و إله به عمويش ابو طالب كه در حال احتضار بود ، فرمود : « اى عمو ! بگو : لا إله الّا اللّه » . وى از گفتن آن خوددارى كرد . از اينرو ، پيامبر فرمود : هرآينه برايت طلب آمرزش مىكنم ، مادام كه خداوند مرا از اين كار نهى نكند » .
اين نظريه را گروهى از علما به چند دليل رد كردهاند : اوّلا ، اين دو آيه - چنانكه اشاره كرديم - پس از وفات ابو طالب نازل شد . ثانيا ، ابو طالب اسلام آورد و در اينباره بسيار اخلاصمند بود و سپس از دنيا رفت . به كتاب الغدير ، تأليف امينى ، ج 7 ، ص 369 و مابعد آن ، چاپ 1967 ، نگاه كنيد .
حالت طبيعى
اگر ما از نظريات مفسران و راويان صرفنظر نموده و عقيدهء ابو طالب را براساس روال طبيعى زندگى او بررسى كنيم ، به اين نتيجه مىرسيم كه ابو طالب به درستى تمام رفتارها و گفتارهاى محمّد صلّى اللّه عليه و إله ايمان داشته و اين ايمان همان اسلام است .
پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در يتيمى رشد كرد و هنوز در شكم مادر بود كه پدرش از دنيا رفت و برخى گفتهاند : او در گهواره بود كه پدرش دنيا را وداع گفت و سرپرستى او را جدّش عبد المطّلب به عهده گرفت . در ششسالگى مادر او نيز از دنيا رفت و مدّت هشت سال تحت مراقبت جدّش قرار داشت . زمانى كه عبد المطّلب وفات كرد ، محمّد صلّى اللّه عليه و إله را به عمويش ابو طالب سپرد . اين ، در حالى بود كه ابو طالب نه بزرگترين فرزندان عبد المطّلب بود و نه ثروتمندترين آنان و تنها از حيث منزلت از برادرانش بزرگتر و از لحاظ اخلاق از آنها بزرگوارتر و از لحاظ دارايى تنگدستتر بود .