ابو طالب و طلب آمرزش براى مشركان
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 113 تا 114 ]
ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ( 113 ) وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لِأَبِيهِ إِلاَّ عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ ( 114 )
[ ترجمه ]
نبايد پيامبر و كسانى كه ايمان آوردهاند براى مشركان ، هرچند از خويشاوندان باشند ، طلب آمرزش كنند پس از آنكه دانستند كه به جهنم مىروند . ( 113 )
آمرزش خواستن ابراهيم براى پدرش [ - عمويش آذر ] ، نبود مگر به خاطر وعدهاى كه به او داده بود . و چون براى او آشكار شد كه پدرش دشمن خداست ، از او بيزارى جست ؛ زيرا ابراهيم بسيار خداترس و بردبار بود . ( 114 )
واژگان
الاوّاه : كسى كه زياد آه و حسرت مىخورد . از « أوه » به معناى اظهار درد كردن ، گرفته شده است .
شأن نزول
مردم دربارهء اسلام آوردن ابو طالب عموى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله زياد سخن گفته و دربارهء آن