تفسير
إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ .
خريدار خدا ، فروشنده مؤمنان ، قيمت بهشت ، كالاى مورد معاملهء جانها و دارايىها و واسطهء اين معامله ميان فروشنده و خريدار ، پيامبران هستند . پيامبران وساطت مىكنند كه فروشنده كالاى مورد معامله را در هنگام تقاضا بپردازد ، امّا قيمت آن نسيه و خدا هم ضامن است ؛ زيرا كسى باوفاتر و بىنيازتر از او نيست .
پرسش : خدا آفرينندهء جانها و عطاكنندهء دارايىهاست . بنابراين ، چگونه كسى چيزى را خريدارى كند كه مالك آن است ؟
پاسخ : اين خريدن به معناى معمولى آن نيست ، بلكه نوعى ترغيب و تشويق به فرمانبردارى است و خداوند به دو دليل از آن به خريدن تعبير كرده است :
1 . فرمانبردار به پاداش فرمانبردارى خود اعتماد كامل پيدا كند ، چنانكه فروشنده به استيفاى قيمت در عوض كالاى خودش اطمينان دارد .
2 . توجّه دادن به اين نكته كه ايمان فقط سخنانى نيست كه آن را بر زبان آورند ، تصويرى نيست كه در ذهنها بگذرد و عاطفهاى نيست كه در دلها احساس شود ، بلكه ايمان عبارت است از بخشش و قربانى كردن جان و مال گرانقيمت به منظور دريافت پاداش خداوند كه به مراتب گرانقيمتتر و پايدارتر از جان و مال است .
چنانكه فروشنده به طمع دست يافتن به قيمت كه سودمندتر و مفيدتر است ، از مال خود دست برمىدارد .
عزيزترين چيز براى انسان ، زندگى و جان اوست كه در ميان دو پهلويش قرار دارد . امّا سبب عشق او به مال ، آن است كه مال ، وسيلهء حفظ زندگى و رسيدن به خواستهها و تمايلات اوست . خدا مدّعيان ايمان را به وسيلهء چيزى آزمايش كرده