كه از تمام چيزها در نزد او عزيزتر است ، تا راستگو را از دروغگو مشخّص سازد و كسى كه ادّعاى ايمان دارد ، فرداى قيامت نمىتواند براى اثبات ادّعاى خود به روزه و نمازش استدلال كند ؛ زيرا او از بخشيدن جان و مالش خوددارى كرده و بخل ورزيده است .
وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا .
اين جمله نظير آيه :
« كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ »
است . بدين معنا كه خداوند خودش ، رحمت را بر خود واجب كرد و بنابراين ، حقّى بر عهدهء او قرار گرفت . خداوند ، [ در اينجا نيز ] به مجاهدان وعدهء بهشت داد . بنابراين ، حقّى بر عهدهء او شد ، بهويژه پس از آنكه اين حق را در اين كتابهاى آسمانى ثبت كرد :
فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ .
هدف از اين تأكيد آن است كه مجاهدان طورى به پاداش بزرگ يقين پيدا كنند كه گويى آن را با چشم خود مىبينند و در نتيجه ، خوشحال مىشوند .
فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ .
اين جمله نيز تأكيد ديگرى است براى وعده به پاداش و جزاى نيكو .
دانشمندان كلام مىگويند : هرگاه خداوند وعدهء پاداش دهد ، وعدهاش را عملى مىكند و اگر وعدهء مجازات دهد ، مخيّر است ، اگر مجازات كند به سبب عدالت اوست و اگر بيامرزد ، به سبب فضل و عطايش مىباشد و خدا در حقّ بندگان ستم نمىكند . ما ، دربارهء قيمت بهشت ، در جلد اوّل ، در تفسير آيهء 155 از سورهء بقره ، سخن گفتيم .
آنگاه خداوند كسانى را توصيف مىكند كه جانها و مالهاى خود را در برابر بهشت او فروختند . آنان را با ويژگىهاى زير توصيف مىكند :
التَّائِبُونَ ؛
يعنى كسانى كه از هرنوع كوتاهى توبه مىكنند ، هرچند كارى كرده باشند كه انجام دادن آن كراهت داشته و تركش واجب نبوده است .
الْعابِدُونَ ؛
يعنى آنان كه در تمام كارهايشان به خدا اخلاص دارند .
الْحامِدُونَ ؛
يعنى خدا را در سختى و آسايش مىستايند .
السَّائِحُونَ ؛
يعنى در زمين به جستجوى دانش و يا روزى حلال مىپردازند .
الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ ؛
يعنى نماز مىگزارند .
الْآمِرُونَ