گفته مىشود كه باديهنشين باشد .
المغرم : غرامت .
التربّص : انتظار كشيدن .
الدائرة : مصيبت .
قربات : جمع قربة و به معناى درخواست پاداش و كرامت از خدا در برابر اطاعت است .
الصّلاة : در اينجا مراد از آن دعاست .
اعراب
« كفرا و نفاقا » تميز . مصدر ريخته شده ( مصدر مؤول ) از « الّا يعلموا » مجرور به باى محذوف ؛ يعنى : « اجدر بعدم العلم » . « ما ينفق » مفعول اوّل براى « يتخذ » و « قربات » مفعول دوم . « صلوات الرّسول » عطف است بر « قربات » . برخى گفتهاند : عطف است بر ما « ينفق » . « ألا » ادات تنبيه .
[ تفسير ]
بيابانى و شهرى
الْأَعْرابُ أَشَدُّ كُفْراً وَ نِفاقاً وَ أَجْدَرُ
أن لا
يَعْلَمُوا حُدُودَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ .
اين تقسيمبندى براساس بياباننشينى و شهرنشينى و برترى دادن شهرنشين بر بياباننشين نيست . چگونه چنين باشد در حالى كه خداوند در آيهء بعدى خبر داده كه گروهى از بياباننشينان در ايمان و عملكردها اخلاصمند هستند . اگر باديهنشينى در واقع حرام مىبود ، خدا هم آن را حرام مىكرد ، چنانكه ستم كردن و تهمت زدن را تحريم كرده است . قرآن مردم را براساس ايمان به خدا و عمل شايسته تقسيم مىكند و اين حقيقت را [ در كتابش ] بيان و با روشهاى مختلف بر آن تأكيد كرده است و حتّى نخستين هدف از فروفرستادن قرآن ، دعوت ، تعاليم و آيين آن ،