عبارت بودند از : ابو جهل ، عقبة بن ابى محيط ، نضر بن حارث ، امية بن خلف و ديگر سركردگان قريش كه در آزار مسلمانان زيادهروى مىكردند . به عنوان نمونه : از امية بن خلف ياد مىكنيم . او مالك بلال ، اذانگوى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود . اميّة او را در هواى داغ به انواع عذابهاى مختلف شكنجه مىداد . در جنگ بدر اميه با مشركان و بلال با پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله بيرون آمدند . همينكه چشم بلال به اميه افتاد ، فرياد زد : اين سركردهء كافران است و اگر او رهايى يابد ، من رهايى نخواهم يافت . عدّهاى از مستضعفان كه به وسيله امية بن خلف شكنجه ديده بودند ، پيرامون بلال گرد آمدند . بلال با شمشير به اميه حمله كرد و او را كشت و در حالى كه از شادمانى مىرقصيد ، سر او را بر شمشيرش بلند كرد .
وَ ما كانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكاءً وَ تَصْدِيَةً .
مكاء : سوت زدن . تصديه : دست زدن . گويى در اينجا كسى مىپرسد : قريش در مسجد الحرام نماز مىخواندند ، پس چگونه استحقاق عذاب پيدا كردند ؟ خداوند جواب داده است كه نماز آنها هرجو مرج بود ؛ نه خشوعى در آن وجود داشت و نه خضوعى ؛ زيرا اين نماز عبارت بود از :
سوت كشيدن و دست زدن .
فَذُوقُوا الْعَذابَ ؛
پس بچشيد عذابى را كه در روز بدر به سراغ شما آمد و عذاب آخرت سختتر است .
بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ .
[ اين عذاب به سبب كفران شماست ] و اگر اسلام مىآوريد از عذاب دنيا و آخرت سالم مىمانديد .