واژگان
يركمه : آنرا ضميمه كند و برخى از آنرا بالاى برخى ديگر قرار دهد .
الفتنة : در اينجا مقصود كفر است .
اعراب
« لِيَمِيزَ »
منصوب به ان كه پس از لام در تقدير است و مصدر ريخته شده ، مجرور به لام و متعلق به
« يُحْشَرُونَ »
.
« يَجْعَلَ »
و نيز
« فَيَرْكُمَهُ »
عطف است بر
« لِيَمِيزَ »
.
« بَعْضَهُ »
بدل بعض از
« الْخَبِيثَ »
.
« جَمِيعاً »
حال از « هاء » در
« فَيَرْكُمَهُ »
.
« نِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ » ،
مخصوص به مدح محذوف كه « اللّه » باشد . اين مخصوص به مدح مبتدا و جملهاى كه از فعل و فاعل تشكيل شده ، خبر آن است .
تفسير
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنْفِقُونَها ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ .
مشركان اموال خود را در راه پيكار با مسلمانان و جلوگيرى مردم از اسلام آوردن صرف مىكردند . ازاينرو ، خدا در اين آيه بيان كرده كه اين اموال به زودى به صورت اندوه و خوارى در دنيا و عذاب سخت در آخرت به سوى آنان بازخواهد گشت ؛ چراكه سرانجام ، دين خدا و پيروانش بر شرك و بتپرستان پيروز خواهند شد .
لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ .
اين آيه ، علّت اندوه و خوارى مشركان را بيان مىكند و آن اينكه خداى سبحان عادل و حكيم است و از عدالت اوست كه پاك و ناپاك ، مؤمن و كافر در نزد او برابر نيستند ، بلكه هركدام را ، از ديگرى جدا و با وى همانگونه كه استحقاق دارد برخورد مىكند . ازاينرو ، انسان پاك را پاداش مىدهد ،