دين و فراخوانى به زندگى
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 24 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ( 24 )
اى كسانىكه ايمان آوردهايد ! چون خدا و پيامبرش شما را به چيزى فراخوانند كه زندگىتان مىبخشد دعوتشان را اجابت كنيد و بدانيد كه خدا ميان آدمى و قلبش حايل است و همه به پيشگاه او گرد آورده شويد . ( 24 )
تفسير
« اذا » در جملهء
إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ
براى شرط نيست ، بلكه براى بيان موضوع دعوت خدا و پيامبر و نيز توضيح اين دعوت و منحصر كردن آن ، به « دعوتى » است كه بهمعناى كامل كلمه ، حياتبخش باشد . كسىكه از اسلام آگاهى داشته باشد ، مىداند كه هر اصل از اصول عقيده و هر فرع از فروع آيين اسلام ، انسانها را بهطور علنى يا ضمنى بهكار كردن براى زندگى فرامىخواند ؛ چراكه ايمان به خدا ، يعنى ايمان به آزادى از هرگونه بندگى ، جز بندگى خداى يگانه و اينكه نه ثروت ، نه مقام ، نه نژاد و نه هيچچيزى ديگر ، جز حق و عدالت نبايد حاكم باشد . بديهى است كه برخوردارى از زندگى پاك و آرام ، بدون ملتزم شدن به اين اصل و اجراى آن محال