وقتى قرآن خوانده مىشود
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 204 تا 206 ]
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( 204 ) وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ ( 205 ) إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ يُسَبِّحُونَهُ وَ لَهُ يَسْجُدُونَ ( 206 )
چون قرآن خوانند بدان گوش فرادهيد و خاموش باشيد ، شايد مشمول رحمت خدا شويد . ( 204 )
پروردگارت را در دل خود به تضرع و ترس ، بىآنكه صداى خود بلند كنى ، هر صبح و شام ياد كن و از غافلان مباش . ( 205 )
هرآينه آنانكه در نزد پروردگار تو هستند از پرستش او سرنمىتابند و تسبيحش مىگويند و برايش سجده مىكنند . ( 206 )
واژگان
استمع له و إليه : از روى قصد به آن گوش فراداد .
الانصات : سكوت به منظور گوش فرادادن .
الغدو : جمع غدوة به معناى بامداد .
الْآصالِ
: جمع اصيل ، يعنى شامگاه . هدف از اين دو واژه ، استمرار ذكر است .
خيفة : حالت ترس .