يادآورى نعمت خدا
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 11 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَنْ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ( 11 )
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! از نعمتى كه خدا به شما ارزانى داشته است ياد كنيد : آنگاه كه گروهى قصد آن كردند تا بر شما دست يابند و خدا دست آنان را از شما كوتاه كرد . از خدا بترسيد و مؤمنان بايد [ بر ] خدا توكّل كنند . ( 11 )
اعراب
« إِذْ »
ظرف و متعلّق به
« نِعْمَتَ اللَّهِ »
است . مصدرى كه از
« أَنْ يَبْسُطُوا »
ريخته مىشود ، مجرور به باى محذوف است و مجرور متعلّق به
« هَمَّ »
.
تفسير
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَنْ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ .
گفته مىشود : « بسط إليه لسانه » هرگاه به كسى دشنام دهد و گفته مىشود : « بسط إليه يده » هرگاه به كسى ستم كند . مراد از
« قَوْمٌ »
در اينجا مشركان مكّه است ؛ مشركانى كه در آغاز پيدايش اسلام ، مىخواستند از طريق ستم بر مسلمانان و