اين آيات يكى است و آن اينكه مىخواهد مردم را به ايمان و عمل در هر زمان مناسب تشويق كند .
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ .
خداوند پس از آنكه مؤمنان را به بهشت وعده مىدهد ، كافران را به جهنّم تهديد مىكند ؛ زيرا روش او چنين است كه پس از تشويق ، هشدار مىدهد . اين آيه به روشنى دلالت دارد كه هر كس خدا را باور نداشته باشد از اصحاب جهنّم خواهد بود ، هرچند پيامبر و يا وصّى پيامبرى او را به ايمان دعوت نكرده باشد و دليل آن اين است كه آيات و نشانههاى خداوند ، كه وجودش را اثبات مىكنند ، به آنچه بر پيامبرانش فروفرستاده است منحصر نمىشود ؛ چرا كه وجود خود انسان و نيز آسمانها و زمين ، دليل كافى و وافى بر يگانگى و بزرگى اوست . بنابراين ، اگر كسى به خدا كافر شود ، اين آيه عليه او حجّت خواهد بود : « آيا با خود نمىانديشند كه خدا آسمانها و زمين و هرچه را ميان آنهاست ، جز به حق نيافريده است » . « 1 »
هامش
( 1 ) . روم ( 30 ) آيهء 8 .