واژگان
زبور : به معناى كتاب است و بر وزن فعول به معناى مفعول ، يعنى مكتوب .
اعراب
« كاف » در
« كَما أَوْحَيْنا » ،
به معناى « مثل » و صفت است براى مفعول مطلق محذوف و تقدير « وحيا مثل الذى أوحينا » مىباشد .
« رُسُلًا »
اوّلى مفعول است براى فعل محذوف كه تقدير آن « و قصصنا رسلا » مىباشد و نظير آن است : «
رسلا مبشرين
» ؛ يعنى در تقدير « أرسلنا رسلا مبشرين » است و نيز جايز است كه بدل باشد از
« رُسُلًا »
قبلى ، و
« مُبَشِّرِينَ »
حال است از
« رُسُلًا » ؛
چراكه در برخى از موارد جايز است كه صاحب حال نكره باشد ؛ چنانكه در همين آيه مشاهده مىكنيم ؛ زيرا مفيد است .
مصدرى كه از
« لِئَلَّا يَكُونَ »
ريخته مىشود متعلق است به فعل محذوف كه « أرسلنا » مىباشد .
« حُجَّةٌ »
اسم كان و
« لِلنَّاسِ »
متعلق به محذوف و خبر آن است .
« عَلَى اللَّهِ »
متعلق به محذوف و حال از
« حُجَّةٌ »
مىباشد .
« بِعِلْمِهِ »
متعلق به محذوف و حال از « ها » ى
« أَنْزَلَهُ »
مىباشد .
تفسير
إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً .
اسباط ، جمع سبط و سبط مرد ، يعنى فرزند فرزند او . مراد از اسباط در اينجا دوازده سبط از دوازده فرزند يعقوب بن اسحاق بن ابراهيم است . مراد از زبور ، كتاب به معناى مكتوب است و مراد از وحى به سبطها ، وحى به پيامبران آنان است ، نه وحى به تمام آنان .