و گرنه مخلوق نخواهد بود . اكنون ، اى خواننده عزيز ! بيا تا با كمال فروتنى و احترام ، اين نسيمهاى رحمت را از امام زين العابدين عليه السّلام بشنويم :
« پروردگارا ! من انسان ناچيزى هستم و ارزشم بسيار اندك است و عذابم به اندازه ذرهاى به سلطنت تو نمىافزايد و اگر عذابم از چيزهايى باشد كه بر سلطنت تو بيفزايد ، هرآينه از تو مسئلت مىكردم كه مرا در اين عذاب شكيبا گردانى و دوست داشتم كه براى تو در عذاب باشم . لكن سلطنت تو بزرگتر و پادشاهىات بادوامتر از آن است كه طاعت فرمانبرداران بر آن بيفزايد و يا معصيت گناهكاران از آن بكاهد » .
البته ، اين مناجات تنها به شور و شوق امام عليه السّلام به جمال و جلال قدس الهى ، چنانكه صوفيه انجام مىدهند ، و نيز تنها به بيم از عذاب خدا ، اشاره ندارد ، اگرچه از ظاهر كلام چنين فهميده مىشود ، بلكه هدف آن است كه مىخواهد هر نيرومندى را كه بخواهد بر ضعيفان خشم گيرد هدايت و راهنمايى كند ؛ بدين ترتيب كه براى او شايسته است براى قدرتى كه دارد با ضعيفان ، عفو و گذشت را پيشه كند نه اينكه آنان را بيازارد ؛ چراكه قدرت ، زمانى كمال و فضيلت محسوب مىشود كه با بخشش و تفضل همراه باشد . اين نيازمندى و شرارت است كه شخص را به عذاب ضعيفان وادار مىكند ؛ ضعيفانى كه هيچ گريزگاهى از قدرتمند جز به خود او ندارند . امّا نيرومند كامل ، بىنياز از مستضعفان و شكنجهء آنان و پاك و منزه از كارهاى زشت است .
وانگهى ، عفو بهتر است ؛ چراكه ما بدان نياز داريم و خدا نيز بر آن قادر است و كسى از او به عفو و بخشش شايستهتر نيست . بنابراين ، عفو او به ناچار شامل حال ما خواهد شد . البته ، ما اين سخن را مىگوييم ولى از همهء بندگان خدا ، از او ترسانتريم .
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ كانَ اللَّهُ شاكِراً عَلِيماً .
خدا مىداند كه چه كسى از او اطاعت و سپاسگزارى مىكند و پاداش فرمانبرداران و سپاسگزاران را به آنها عطا مىكند . ما به خدا ايمان آورديم و از او خواهانيم كه ما را به اطاعت و شكر خود ، توفيق دهد .