نه بر كفر استوار مىماند ، نه بر ايمان
[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 137 تا 139 ]
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلاً ( 137 ) بَشِّرِ الْمُنافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً ( 138 ) الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً ( 139 )
هرآينه خداوند آنان را كه ايمان آوردند سپس كافر شدند و باز ايمان آوردند ، سپس كافر شدند و به كفر خويش افزودند نخواهد آمرزيد و به راه راست هدايت نخواهد كرد . ( 137 )
منافقان را بشارت ده كه عذابى دردآور برايشان آماده شده است . ( 138 )
كسانىكه به جاى مؤمنان كافران را به دوستى برمىگزينند ، آيا عزت و توانايى را نزد آنان مىجويند ، درحالى كه عزت به تمامى از آن خداست ؟ ( 139 )
واژگان
بشارت : خبر خوشحالكنندهاى است كه به سبب آن آثار خوشحالى در چهرهء [ بشرهء ] شخص آشكار مىشود ؛ مثلا هرگاه شخصى به شخص ديگر بگويد : بشارت ، و يا بگويد : به تو بشارت مىدهم ، بدون آنكه چيزى را يادآورى كند ، از اين واژه به طور اجمال چنين فهميده مىشود كه بايد چيز محبوبى وجود داشته باشد . واژهء