بشارت جز با قرينه در چيزى مكروه و منفور به كار نمىرود و از اين قبيل است سخن خدا : « به منافقان بشارت بده كه عذابى دردناك برايشان خواهد بود » .
اعراب
خبر
« لَمْ يَكُنِ اللَّهُ »
محذوف و تقدير آن « لم يكن اللّه مريدا لمغفرتهم » و يا « للغفران لهم » است .
« جَمِيعاً »
حال است از
« الْعِزَّةَ »
و يا از ضمير خبر « إن » كه حذف شده است ، خبرى كه لفظ
« لِلَّهِ »
متعلق به آن است .
تفسير
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا .
گاهى انسان به يكى از اديان و يا به يك نوع طرز فكر ايمان مىآورد و نسبت بدان تعصب مىورزد و نيز براى آن با پيروان اديان و اصول ديگر مبارزه مىكند . آنگاه به جستجو و تحقيق مىپردازد و متوجه مىشود كه اين عقيده او اشتباه بوده است . ازاينرو ، از آن فاصله مىگيرد و به صف صالحانى مىپيوندد كه ديروز از سرسختترين دشمنانش به شمار مىرفتهاند . بر اين صالحان لازم است كه او را بپذيرند و به او خوشامد بگويند و هيچكس حق ندارد به سبب اين انصراف بر وى خرده بگيرد و محكومش سازد ؛ زيرا او راه درستى را كه برايش آشكار شده پيموده است ، بلكه چنين شخصى بايد ستوده و احترام شود ، چون بازگشت از خطا ، فضيلت و پافشارى بر آن رذيلت است .
البته ، اين شخص تا زمانى شايسته ستايش است كه بر ايمان جديد خود پايدار بماند ؛ امّا اگر از آن عدول كند و به همان روش قبلى خود بازگردد ، سپس از آن عدول كند و بازگردد و چندينبار اين كار را انجام دهد ، بايد او را طرد و حتى به اشد مجازات محكوم كرد و اين ، چيزى است كه پيروان اديان و صاحبان مكتبهاى قديم و جديد