اعراب
« فِي شَيْءٍ » متعلّق به محذوف و خبر براى « ليس » است . « مِنَ اللَّهِ » متعلّق به محذوف و حال است براى « شَيْءٍ » . [ اگر سؤال شود : ذو الحال بايد معرفه باشد ؛ چرا در اينجا « شَيْءٍ » نكره است ؟ ] در پاسخ مىگوييم : در جايى كه ذو الحال مؤخّر از حال باشد ، جايز است كه نكره باشد ، چنانكه نحويان گفتهاند ، و در اينجا نيز « شَيْءٍ » مؤخّر است . نويسندهء مجمع البيان گفته است : « أَنْ تَتَّقُوا » [ تأويل به ] مصدر و مجرور به باء محذوف است ؛ [ يعنى در تقدير باتّقائك است ] . امّا به نظر من ، مفعول من أجله است ؛ يعنى در واقع چنين مىباشد : « إلّا ان تفعلوا ذلك لاتّقاء شرّهم » . « يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ » . كلمهء « يَعْلَمُ » مرفوع است نه مجزوم ، زيرا « واو » براى استيناف است [ نه براى عطف ] . « يَوْمَ » منصوب است به فعلى كه حذف شده و در اصل چنين بوده است : « احذروا يوم . . . » . برخى گفتهاند : فعل « تودّ » آن را نصب داده است . « مُحْضَراً » حال است براى ضمير « تَجِدُ » « وَ ما عَمِلَتْ » ، واو براى استيناف و « ما » موصوله و مبتدا و « تَوَدُّ » خبر آن است .
تفسير
لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ . خداوند سبحان تنها به نهى از دوستى با كافر بسنده نكرده است تا بگوييم : دوستى با كافران همانند دروغ و غيبت حرام است و بس ، بلكه علاوه بر حرمت ، آن را كفر شمرده و فرموده است :