اسراء :
« وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً ؛
و پروردگارت مقرّر داشت كه جز او را نپرستيد و به پدر و مادر نيكى كنيد . هرگاه تا تو زنده هستى ، هردو يا يكى از آن دو سالخورده شوند ، به آنان اف مگو و [ آنان را ميازار ] و به درشتى خطاب مكن و با آنان به اكرام سخن گوى » . همچنين آيهء 14 سورهء لقمان :
« أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ ؛
مرا و پدر و مادرت را شكر گوى كه سرانجام تو نزد من است » .
از دعاى امام زين العابدين عليه السّلام است براى پدر و مادرش : « خداوندا ! كجاست آن مدّت طولانى كه پدر و مادرم به پرورش من اشتغال داشتند ؟ كجاست آن خستگى شديدى كه آن دو در پاسدارى از من تحمّل كردند ؟ كجاست آن سختگيرى كه آنها بر خود روا مىداشتند تا بر من بيشتر ببخشند ؟ چهقدر بعيد است كه من بتوانم حقّ آن دو را ادا كنم . من نمىتوانم آنچه را از آندو بر من واجب است ، درك كنم و وظيفهء خدمت به آنها را انجام دهم » .
وَ بِذِي الْقُرْبى .
پس از امر به نيكى كردن به پدر و مادر ، به نيكى كردن به خويشاوندان دستور داده است . آنگاه به « يتيمان و مسكينان » ، هرچند از نظر مكانى از همسايه دورترند ؛ زيرا يتيم كسى است كه ياور و معين خود ، يعنى پدر را از دست داده است ، و زيرا اگر به مسكين توجّه نشود ، وضعيّت جامعه به هم مىخورد . البتّه بايد يادآور شد كه مراد از مسكين ، شخص ناتوانى است كه قدرت كسب و كار را نداشته باشد ؛ امّا به كسى كه توانايى كار را دارد و در عين حال بيكارى و تنبلى را برمىگزيند ، نبايد كمك كرد ؛ زيرا كمك به او ، نوعى تشويق به پستى است . در حديث است :
« خداوند بندهء پيشهور را دوست دارد و از بندهء بيكار بدش مىآيد » . حواريون به عيسى گفتند : كداميك از ما بهتر است ؟ حضرت عيسى عليه السّلام فرمود : « كسى كه با دست خود كار كند و از دسترنج خود بخورد » .
در بخش واژگان معناى
وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى وَ الْجارِ الْجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ