تفسير
وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ .
برخى گفتهاند : خطاب متوجه هركسى است كه در دست او مالى باشد . وظيفهء چنين شخصى آن است كه مال خود را در اختيار كسى كه آن را نابهجا مصرف مىكند ، قرار ندهد ؛ حال تفاوت نمىكند كه اين اسرافكار ، فرزند شخص باشد ، يا همسر او ، يا وصى او و يا بيگانه . برخى گفتهاند : خطاب فوق تنها متوجه پدران است و خدا آنان را از اينكه به مال خود اعتماد كنند ، نهى كرده است ؛ بدين ترتيب كه مالشان را به فرزندان نااهل خود تمليك كنند و در هنگام پيرى كه نياز به اين مال پيدا مىكنند با تأسف و اندوه به سوى آن بنگرند ؛ زيرا به آن نياز دارند اما فرزندانشان نااهل و عاق هستند . درست آن است كه خطاب تنها متوجه سرپرستان است و معناى آن چنين است :
اى سرپرستان ! سفيهانى را كه تحت ولايت شما هستند ، بر اموالشان مسلط نكنيد .
بر اين موضوع ، سخن خداى تعالى دلالت دارد :
« وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ ؛
از آن ، هزينه و لباسشان دهيد » ؛ چراكه اين خطاب ، تنها متوجه سرپرستان است . به علاوه ، آيات پيشين نيز تنها متوجه آنها بود ، لذا خوب است كه اين خطاب نيز فقط متوجه آنان باشد .
سفيه ، فرد اسرافكارى است كه بهگونهء شايسته در مال تصرف نمىكند . ازاينرو ، حق تصرف در مال را جز به اجازهء ولى و سرپرست ندارد . البته وى در تمامى تصرفات غير مالى آزاد است . ما ، دربارهء احكام سفيه در جلد پنجم از كتاب فقه الامام جعفر الصادق ، « باب الحجر » به تفصيل سخن گفتيم .
مىگوييم : اگر خطاب تنها متوجه سرپرستان است كه بر اموال سفيهان نظارت دارند ، بايد خداوند مىگفت : « اموالهم » ، نه « اموالكم » ؟
پاسخ : خداوند اموال سفيهان را به سرپرستان نسبت داده است ؛ بدين جهت كه آنان