وظيفهء علماى دين
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 187 ]
وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَ لا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ ( 187 )
خدا از اهل كتاب پيمان گرفت كه كتاب خدا را براى مردم آشكار سازند و پنهانش نكنند ؛ ولى آنها پس پشتش افكندند و در مقابل ، بهاى اندكى گرفتند ، چه بد معاملهاى كردند . ( 187 )
اعراب
« إِذْ »
ظرف و متعلق به محذوف است كه در تقدير « اذكر اذ أخذ اللّه » مىباشد . « لام » در
« لَتُبَيِّنُنَّهُ »
براى قسم است ؛ زيرا گرفتن پيمان به منزلهء قسم است . « هاء » به كتاب برمىگردد ؛ بهسان « هاء » در
« لا تَكْتُمُونَهُ » .
« لا » در
« لا تَكْتُمُونَهُ »
براى نفى است ، نه براى نهى . همانند اين سخن كه مىگويى : « و اللّه لا تقوم » [ كه « لا » براى نفى است ] و لذا فعل به نون ، تأكيد نشده است . « هاء » در
« فَنَبَذُوهُ »
به ميثاق برمىگردد و « هاء » در « به » به كتاب .
« ما » در
« فَبِئْسَ ما »
محلا منصوب است ، بنابراينكه تميز و بيانكنندهء فاعل مستتر در بئس است ؛ يعنى « بئس شيئا اشتروا به » . محل « ما » مىتواند مرفوع باشد ، بنابراينكه فاعل « بئس » است .