است كه وقتى انسان به مقدارى از مال دنيا دست يابد ، گرفتار نخوت و غرور مىشود .
امام على عليه السّلام فرمود : « دنيا [ به انسان ] ضرر مىزند ، فريب مىدهد و مىگذرد . خداى سبحان دنيا را پاداش براى دوستان خود و مجازات براى دشمنان خود قرار نداده است . اهل دنيا بهسان كاروانىاند كه چون بخواهند اقامت گزينند ، منادىاى فرياد مىزند كه كوچ كنيد .
لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ وَ لَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذىً كَثِيراً .
قيمت حق و بهشت همين است ؛ يعنى جدال شديد با باطلگرايان و شكيبايى بر تهمتها و دروغهاى آنان و نيز جانفشانى و بذل مال . هراندازه كه دين انسان قوى باشد ، گرفتارى وى سخت و بزرگ خواهد بود . توضيح اينكه وظيفهء اهل حق آن است كه از باطل و طرفدارانش نفرت داشته باشند ؛ چراكه هيچگونه صلح و سازشى ميان حق و باطل وجود ندارد و از آنجا كه باطلگرايان همواره در تعداد ، بيشتر و در تجهيزات ، نيرومندتر بوده و هستند ، محال است كه در برابر دشمنان عقيدتى خود سكوت اختيار كنند . مگر مىشود كسى از چيزى نفرت داشته باشد و آنگاه همان چيز را از تو بپذيرد و متعرّض تو نگردد ؟ جز اينكه پروردگارت تو را از شر او نگه دارد . ازاينرو ، تاريخ پيامبران و مصلحان ، تاريخ جنگ و جهاد عليه مشركان و مفسدان بوده است . طبيعتا نتيجهء حتمى هرجنگ ، گرفتارى در جان و مال است .
مراد از
« الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ » ،
يهود و نصاراست ؛ زيرا تورات و انجيل پيش از قرآن نازل شدند و مقصود از
« الَّذِينَ أَشْرَكُوا » ،
عربهايى هستند كه ضدّ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اعلان جنگ دادند .
وَ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا ؛
اگر بر جهاد با باطلگرايان و سختىهايى كه بر شما وارد مىشود ، شكيبايى ورزيد و در آنچه پرهيز از آن لازم است ، تقواى خدا را پيشه كنيد ،
فَإِنَّ ذلِكَ ؛
اين كار ، يعنى شكيبايى بر گرفتارى و پرهيز از محرّمات
مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ ،
نشان قدرت ارادهء شماست .