آمر به معروف
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 104 ]
وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 104 )
بايد كه از ميان شما گروهى باشند كه به خير دعوت كنند و امر به معروف و نهى از منكر كنند .
اينان رستگارانند . ( 104 )
[ تفسير : ]
در اينجا مراد از خير ، اسلام و مراد از معروف ، طاعت خدا و از منكر ، معصيت اوست . خلاصهء معناى آيه اين است كه بايد گروهى باشند كه كافران را به اسلام دعوت كنند و مسلمانان را به انجام دادن چيزى كه رضاى خدا در آن است و سبب پاداش او مىشود و به ترك آنچه او را به خشم مىآورد و موجب كيفر وى مىشود ، فراخوانند .
لفظ
« مِنْكُمْ »
در آيه ، دليل بر آن است كه امر به معروف ، واجب كفايى است ، نه عينى و اگر برخى از مردم اين تكليف را انجام دهند از همه ساقط مىشود .
ضرورتى ندارد فردى كه اين وظيفه را به عهده مىگيرد ، عادل باشد و هرگز نمىتوان گفت كه براى فاسق ، امر به معروف و نهى از منكر جايز نيست . به دو دليل :
اوّلا ، همانگونه كه خود حكم شرعى بايد با دليل ثابت شود ، شرط آن نيز كاملا