مىشوند ، كافر و گناهكارند ، زيرا همچنان به خوردن ربا و ترك خمس و زكات ادامه مىدهند .
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ .
معناى اين آيه روشن است و نياز به تفسير ندارد . با اين وجود ، تفسير آن در آيهء 25 و 82 نيز بيان شد . علّت اينكه خداوند وعدهء فوق را تكرار كرده ، آن است كه معمولا وعده پس از وعيد و برعكس فراوان تكرار مىشود و چون خداوند در وعيد و تهديد رباخواران مبالغه كرد ، به دنبال آن وعدهء صالحان را آورد . خوب است بدين نكته اشاره كنيم كه ظاهر آيه دلالت دارد كه ايمان بدون عمل ، ايمان نيست .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ .
يعنى اى كسانى كه ايمان زبانى آوردهايد ، اگر قلبا هم ايمان داريد ربا را ترك كنيد . جملهء
وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا
دلالت دارد كه حرمت ربا عطف به ماسبق نمىشود .
فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ .
اعلام جنگ از سوى خدا و پيامبر او ، عليه كسىكه بر خوردن ربا اصرار مىورزد ، تنها بدين جهت است كه وى كافر و يا در حكم كافر است ، حتّى اگر ربا را از روى بىباكى بخورد و منكر حرمت آن نباشد .
لكن رواياتى كه از امامان معصوم عليهم السّلام وارد شده ، خورندهء ربا را به دو نوع تقسيم كردهاند :
1 . كسىكه ربا مىخورد و آن را حلال مىداند . اين شخص بىترديد كافر مىباشد ؛ زيرا ضرورت دين را انكار كرده است . خدمت امام صادق عليه السّلام عرض كردند : فلانى ربا مىخورد و نامش را آغوز [ نخستين شير از گوسفند را گويند . ] مىگذارد . امام عليه السّلام فرمود : اگر خداوند به من امكان دهد هرآينه گردن او را مىزنم .
2 . از روى اهانت نسبت به حكم خدا ربا مىخورد ، امّا به حرمت آن ايمان دارد . به