را نداند و آن را بگيرد و آنگاه پس از آگاه شدن از حرام بودن آن در نزد خداوند ، اين عمل را ترك كند ، خداوند سبحان او را مشمول رحمت خود مىگرداند و به وسيلهء حلال او را از حرام بىنياز مىكند ، زيرا او با اعتماد به خداوند ، حرام را رها كرده است و كسىكه به خدا اعتماد كند ، همين اعتماد ، او را كفايت مىكند .
وَ مَنْ عادَ فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ .
معناى آيه اين است كه كسانى كه از امر خدا اطاعت و از نهى او خوددارى نمىكنند و از روى دشمنى و بىباكى همچنان به خوردن ربا ادامه مىدهند ، در آتش جاويدان خواهند بود ؛ چراكه چنين دشمنى و سماجتى ، جز از كافر و منكر خدا سرنمىزند .
يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ .
واژهء « محق » به معناى كم و « ربا » ، به معناى زياد شدن است . مقصود آن است كه رباخوار درصدد است كه مالش را افزايش دهد ، لكن ربا در حقيقت كم كردن مال است ؛ زيرا يك نوع پليدى و حرام به شمار مىرود و حرمت ، مال را از تحت مالكيت مالك بيرون مىكند و تصرّف او را در مال ، بهسان تصرّف شخص غاصب در مال غصبى درمىآورد .
بهعلاوه ، ربا او را به گناه و عذاب گرفتار مىسازد . بديهى است ، هرچيزى كه سبب گناه و خشم و عذاب خدا گردد ، پليدى و كمبود و نيز كارى است كه از شيطان الهام گرفته شده است .
امّا صدقه مال را پاكيزه مىكند و آن را در مالكيت صدقهدهنده ثابت نگاه مىدارد و موجب جلب خشنودى خدا و پاداش او مىگردد و اين ، عين كمال و افزايش است . به بيانى ديگر : مال زياد حرام ، اندك و مال حلال اندك ، زياد است .
مراد از كفرانكنندهء گناهكار كسى است كه دايما ربا مىخورد و آن را ترك نمىكند و نيز كسىكه هميشه از دادن زكات خوددارى مىكند و به تهديد و هشدار خداوند اهمّيت نمىدهد .
با استناد به همين آيه ، بسيارى از كسانى كه در عصر حاضر مسلمان خوانده