به خود انفاقكننده برمىگردد . در آخرت ، خدا به او پاداش مىدهد و امّا در دنيا ، شيخ محمّد عبده گفته است : « انفاق ، شرّ فقيران را از ثروتمندان بازمىدارد ، زيرا اگر زندگى بر فقيران سخت بگذرد آنها وادار خواهند شد اموال ثروتمندان را بدزدند و چپاول كنند و خود آنانرا مورد آزار قرار دهند و آنگاه اين شرارت به ديگران هم سرايت كند و چهبسا به يك مفسدهء عمومى تبديل شود و آسايش و امنيت جامعه را برهم زند » .
نمىدانم كه آيا شيخ محمّد عبده اين سخن را از سنديكاهاى كارگرى گرفته است ، سنديكاهايى كه براى كارفرمايان مشكل مىآفرينند و آنانرا مجبور مىكنند تا دستمزد بيشترى به كارگران پرداخت كنند ؟
وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ .
يعنى مادام كه هدفتان از انفاق ، خشنودى خدا باشد ، او هم از شما مىپذيرد ، خواه به مسلمان انفاق كنيد و خواه به كافر . البته ، مشروط به آنكه انفاق از مال خوب باشد نه از مال بد و نيز توأم با منّت و آزار نباشد .
برخى گفتهاند : اين آيه نهى است به صورت خبرى و به معناى « لا تنفقوا إلّا ابتغاء وجه اللّه » مىباشد .
وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ .
حتّى اگر به غيرمسلمان نيازمند هم انفاق كنيد ، از پاداش شما چيزى كم نخواهد شد .
اهل صفّه
گروهى از مسلمانان در دوران پيامبر صلّى اللّه عليه و إله براى حفظ دينشان به مدينه هجرت و شهرها و اموال و خانوادههايشان را رها كردند . آنان در مدينه ، مسكن و فاميلى نداشتند . نه وسيلهاى براى امرار معاش داشتند و نه مىتوانستند براى بهدست آوردن روزى سفر كنند . تعداد آنها به سيصد و بنا به گفتهء برخى ، به چهارصد تن مىرسيد . اين گروه ملازم مسجد شدند و در آن به عبادت مىپرداختند و نيز از خانههاى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله پاسدارى مىكردند و قرآن مىآموختند . حفظ و آموختن قرآن از بهترين عبادتها