بخشش و نذر
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 270 تا 271 ]
وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ ( 270 ) إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَ إِنْ تُخْفُوها وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ يُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِنْ سَيِّئاتِكُمْ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ( 271 )
هرچه را انفاق يا نذر كردهايد ، خدا به آن آگاه است . و ستمكاران را هيچ يارى و مددكارى نيست . ( 270 )
اگر آشكارا صدقه دهيد كار نيكوست و اگر در نهان به بينوايان صدقه دهيد نيكوتر است و گناهان شما را مىزدايد . و خدا به كارهايى كه مىكنيد آگاه است . ( 271 )
اعراب
« نعم » فعل ماضى و فاعل آن مستتر و « ما » نكره ، در محلّ نصب ، بنابر تميزيت و به معناى « نعم شيئا » است . « هى » در اصل « ابداءها » بوده ، سپس مضاف كه « ابداء » باشد حذف شده است ، زيرا خود جمله بر آن دلالت دارد و مضاف اليه كه ضمير « صدقات » باشد ، جانشين آن شده است و در تقدير : « نعم شيئا هو إبداء الصدقات » مىباشد . « هو » مبتدا و « ابداء » خبر آن است .
تفسير
خداوند بار ديگر انفاق را يادآور مىشود و بدان تشويق مىكند و مىفرمايد :
وَ ما