اطاعت وامىدارند . اين معنا در صورتى درست است كه « من » به معناى « لام » باشد ؛ نظير آيهء
« مِمَّا خَطِيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا »
« 1 » كه در معناى « لام » است و نيز همانند سخن فرزدق كه دربارهء امام زين العابدين عليه السّلام فرمود :
« يغضى حياء و يغضى من مهابته »
كه به معناى « لمهابته » مىباشد .
وانگهى ، در اين دو آيه ، بلاغت در حدّ اعجاز وجود دارد ، امرى كه در سخنان غيرخداوند - جلّت عظمته - نمىتوان آن را يافت ؛ براى نمونه ، نخست صدقهء توأم با آزار را به صدقهء توأم با ريا تشبيه كرده است و صدقهء ريا را به خاك روى سنگ صاف كه با باد و باران از بين مىرود . آنگاه اين صدقهء زيانبار را در مقابل صدقهء سودمند قرار داده است و صدقهء سودمند همان صدقهء ايمان است و اينكه آن بهسان بوستان حاصلخيزى است كه دايما و در هر سال بار مىدهد ، خواه از آسمان باران زياد ببارد خواه باران كم .
هامش
( 1 ) . نوح ( 71 ) آيهء 25 .