سوم ، اظهار نيكى و بخشش و در اينجا ، مراد همين معناست .
صاحب مجمع البيان گفته است : المنّ يعنى به كسىكه بخشش مىكنى بگويى : آيا من به تو بخشش نكردم ؟ آيا من به تو احسان نكردم ؟ اذيت آن است كه بگويى : خدا مرا از دست تو راحت كند .
معناى آيه اين است كه انفاقى كه خداوند ، چندين برابر آن عوض مىدهد ، انفاقى است كه تنها براى خدا باشد ، نه براى شهرت و خودنمايى و انفاقى كه احساسات يك انسان را جريحهدار نكند ، چراكه چنين انفاقى ، نيكى را لكهدار و شيرينى نعمت را تلخ و ثواب را از بين مىبرد .
قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً .
قول معروف سخنى است كه بر دل نشيند و دل از آن نفرت نداشته باشد . مراد از مغفرت در اينجا آن است كه هرگاه سائل در سؤال پافشارى نمايد و يا در صورتى كه مقصودش حاصل نشود ، در برابر مسئول پستى و پررويى از خود نشان دهد - چنانكه برخى از گداها چنين مىكنند - شايسته است كه شخص مسئول ، گذشت و چشمپوشى كند . معناى آيه آن است كه برخورد با سائل با سخنان خوش و شكيبايى در برابر او ، در نزد خدا بهتر است از بخششى كه با آزار و برخورد ناشايست توأم باشد . در حديث آمده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله فرمود : « وقتى سائل سؤال مىكند ، سؤالش را قطع مكنيد تا اينكه وى آن را تمام كند . آنگاه ، با كمال متانت و خوشرويى پاسخ او را بدهيد : يا بخششى هر چند اندك ، يا ردّى نيكو » .
وَ اللَّهُ غَنِيٌّ .
يعنى خدا از همهء صدقات و طاعات بىنياز است و ما به عنايت ، لطف و پاداش او نيازمنديم .
حَلِيمٌ .
يعنى خداوند در دنيا به مجازات شتاب نمىكند ، بلكه گناهكار را مهلت مىدهد تا روز قيامت فرارسد .