جدال با ابراهيم
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 258 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ قالَ أَنَا أُحْيِي وَ أُمِيتُ قالَ إِبْراهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 258 )
آن كسى را كه خدا به او پادشاهى ارزانى كرده بود نديدى كه با ابراهيم دربارهء پروردگارش محاجّه مىكرد ؟ آنگاه كه ابراهيم گفت : پروردگار من زنده مىكند و مىميراند . او گفت : من نيز زنده مىكنم و مىميرانم . ابراهيم گفت : خدا خورشيد را از مشرق برمىآورد تو آن را از مغرب برآور . آن كافر حيران شد ؛ زيرا خدا ستمكاران را هدايت نمىكند . ( 258 )
واژگان
حاجّ : مجادله كرد .
بهت : حيران و خاموش شد [ در مقابل دليل زبانبند شد ] .
اعراب
« أَنْ آتاهُ » ،
مصدرى كه از « أن » و مابعدش ريخته مىشود ، مفعول لاجله است براى
« حَاجَّ » ،
چراكه آنچه باعث محاجّه آن شخص شد ، دادن پادشاهى به وى بود .