وضعيت مالى متوسط است ، دستبند پانصد دينارى به وى مىدهد و مردى كه تهىدست است ، لباسى به او مىبخشد كه قيمت آن بيست دينار ، يا كمتر و يا بيشتر است .
خداوند تعالى به اين نكته چنين اشاره مىفرمايد :
وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِينَ .
مراد از محسنين كسانى هستند كه از طريق اطاعت خدا نسبت به خود نيكى مىكنند .
وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ .
امّا اگر زن را عقد كند و در متن عقد ، مهرى را براى او ذكر نمايد و آنگاه ، پيش از نزديكى ، او را طلاق دهد ، به اتفاق همهء فقها نصف مهر را بايد به زن بدهد .
إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ .
يعنى براى مرد جايز نيست كه از دادن نصف مهر و يا مقدارى از آن ، خوددارى كند ، مگر اينكه زن با ميل خود آن را ببخشد .
أَوْ يَعْفُوَا الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكاحِ .
كسىكه عقد نكاح در دست او مىباشد ، عبارت است از : شوهر . مقصود آيه آن است كه زن رهاشده ، پيش از نزديكى شوهر با وى ، بيشتر از نصف مهر را استحقاق ندارد ، مگر اينكه مرد بر وى تفضّل كند و تمام مهر و يا بيش از نصف مهر را به وى ببخشد . بنابراين ، اختيار در دست مرد است .
وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى .
اين جمله ، هم خطاب به مرد است و هم خطاب به زن و هر دو را تشويق مىكند تا نسبت به يكديگر گذشت و چشمپوشى داشته باشند .