اعضاى خانوادهء خود شريك سازد و به اندازهاى كه براى يتيم خرج مىكند از مال او بردارد . البته ، در صورتى كه اين راه براى سرپرست يتيم آسانتر [ از راههاى ديگر ] باشد .
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ .
مفسد ، كسى است كه سرپرستى يتيم را به خاطر بهرهگيرى از اموالش به عهده مىگيرد و مصلح ، كسى است كه سرپرستى يتيم را ، صرفا به خاطر خود يتيم به عهده مىگيرد . اين سخن خداوند :
« وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ . . . »
تهديد بزرگى است براى كسىكه درصدد سوءاستفاده و تباهكارى مىباشد .
وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ .
« الإعنات » به معناى سختگيرى در تكليف است و مقصود آن است كه خداوند بدان جهت آميزش يتيمان با خانوادهء سرپرست و نيز برداشت از مال يتيمان را در عوض آنچه برايشان خرج كرده ، مباح كرده است كه سرپرست به مشقّت و سختى نيفتد ، زيرا خداوند مىخواهد بر مردم آسان بگيرد ، نه سخت .
شايسته است بدين نكته اشاره شود كه شرط معاشرت با يتيم ، آن نيست كه سرپرست آنچه را كه يتيم با عايلهء او مىخورد ، با آنچه را كه از مال او برمىدارد كاملا و دقيقا رعايت كند ، زيرا خداوند سبحان تفاوتى را كه اجتناب از آن در عرف ، محال و يا مشكل است مىبخشد و سرپرستى كه بينواست مىتواند به اندازهاى كه عرف تصديق كند از مال يتيم بخورد ، لكن اين كار ، براى سرپرست ثروتمند مجاز نيست ، چراكه خداوند متعال مىفرمايد :
« مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ ؛
« 1 » هركه توانگر است عفّت ورزد و هركه بينواست به آن اندازه كه عرف تصديق كند بخورد » .
هامش
( 1 ) . نساء ( 4 ) آيهء 6 .