مائده كه داراى لحنى شديدتر و تندتر است نازل گرديد و پيشتر اشاره كرديم كه گاهى حكمت ايجاب مىكند كه حكم تحريم به تدريج بيان شود . از سوى ديگر ، آيهء
« لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى »
دلالت بر حلال بودن شراب در غيرنماز ندارد و ما ان شاء اللّه در وقت خود ، در اينباره به تفصيل سخن خواهيم گفت .
علاوه بر آنچه گفته شد ، بايد گفت كه مسلمانان از صدر اسلام تا امروز ، وحدت نظر دارند براينكه شراب از گناهان كبيره است و كسىكه آن را حلال بداند مسلمان نيست و نيز اگر كسى از روى بىتوجّهى آن را بياشامد فاسق است و هشتاد ضربه شلّاق بر وى زده مىشود . بهطور متواتر از پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله روايت شده كه آن حضرت ، به كسىكه نهال شراب را بكارد و كسىكه از آن شراب بسازد و كسىكه آن را بفروشد و كسىكه آن را بخرد و كسىكه آن را به ديگران بدهد و كسىكه از آن بياشامد ، لعنت فرستاد .
در برخى از روايات آمده است كه هيچ شريعت آسمانى نبود ، مگر آنكه از خوردن شراب منع كرد . ما اين موضوع را در جزء چهارم از كتاب فقه الإمام جعفر الصادق عليه السّلام ، باب الأطعمة و الأشربه به تفصيل موردبحث قرار داديم .
وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما .
مراد از « إثم » در اينجا ضرر است . شراب ، هم براى جسم ضرر دارد ، هم براى عقل و هم براى مال و نيز انسان را از ياد خدا بازمىدارد .
همچنين ، ضرر شراب در ايجاد دشمنىها و كينهتوزىها آشكار مىشود و باعث مىگردد كه انسان مرتكب حرام شود ، چنانكه برخى نقل نمودند كه بعضى از شرابخوران به دختر خود تجاوز كردند . عبّاس بن مرداس كه در دوران جاهليت رئيس قوم خود بود ، بهطور فطرى ، شراب را بر خود حرام كرده بود .
وقتى سبب اين كار را از وى پرسيدند ، گفت : من با دست خود ، نادانى را در درونم وارد نمىكنم و نمىپسندم كه صبح رئيس قوم خود و شب بىخردترين قوم خود باشم .